Blogs

Het is bepaald ongebruikelijk dat een vrouw van 62 jaar een solo van een uur gaat dansen. Maar Truus Bronkhorst is dan ook een icoon van de Nederlandse dans. Haar intense, heftige bewegingen, vaak solo, maar ook in groepen en dikwijls in samenwerking met Marien Jongewaard, bezorgden haar een unieke positie in de danswereld.

In juli was ik in New York voor het ChEck Us OuT Dance Festival Celebrating Female Choreographers waar ik mijn werk Vacuum ging laten zien. Vacuum is een danstheater trio over de psyche van de vrouw. We zien drie vrouwen, maar tegelijkertijd kunnen we hen ook als één zien, waarin elk individu aspecten van de moderne vrouwelijk psyche representeert. Welke rol moeten we spelen?

Nu ben ik op een drijvend vlot beland. Welke richting moet ik op? Ik peins maar weet het antwoord niet. Mijn studie verloopt goed, geen blessures, en ik merk dat ik meer wil. Optreden met dans en/of zang. Mijn kansen zijn hier beter dan in Nederland, ook voor expositiemogelijkheden voor mijn schilderijen: er is namelijk geen leeftijdsdiscriminatie en hokjesdenken.

Zijn er dingen veranderd qua administratie ten opzichte van vroeger? Echt wel! Dus ook voor de dansscholen. Vaak denken mensen dat het ‘alleen maar een beetje dansen is’, maar er komt veel meer bij kijken om alles goed te organiseren.

Yes, de laatste twee muzikanten zijn gevonden! We lopen de repetitieruimte binnen. Willemijn, onze lichtontwerpster, is erbij. Nauwkeurig observeert ze de opstelling. Het opnameapparatuur voor het geluid wordt uitgestald door Joeri, de muziekproducent. Jantien, een van de danseressen, ligt op de vloer zich op te warmen.

Toen ik me op een datingssite in NYC begaf, werd ik geconfronteerd met het woord “Drama”, dat bijna elke man in zijn profiel benoemt. Ik had er in Nederland nooit echt van gehoord; niet in relatie tot daten en profielomschrijvingen althans, maar hier is het priority one. “No Drama, be Drama Free” staat in elk profiel te lezen. “Is dit Amerikaans?”, dacht ik. Alleen de blessings not de burdens?

Zomervakantie! Wat gaat een dansseizoen toch altijd snel. Nu gaan de docenten weer allerlei zomerstages volgen -zowel nationaal als internationaal- en komen vol inspiratie en nieuwe energie in september weer terug voor een nieuw dansseizoen. Tenminste, dat doen alle docenten die lesgeven bij Dansplaats en naar mijn mening is dat goed voor iedere dansdocent.

“Ik zie voor mij...”, het eerste idee wordt naar de overkant van de tafel geslagen. “En ik zie voor mij…”, het balletje wordt vol enthousiasme terug geslagen. Mijn ogen gaan in rap tempo van het ene hoofd naar het andere. Voor mij zitten Stella (danseres), Rony (director of photography), Willemijn (lichtontwerpster), Joeri (muziek producent) en Cynthia (danseres).

‘Gefeliciteerd! Je staat in het Amsterdam Fringe Festival 2013,’ een zin die mijn leven sinds april dit jaar veranderde. Het was een ware zoektocht. Ik wist dat het verhaal over mensen ging, door mijn fascinatie voor mensen die worstelen met de druk van maatschappelijke normen en waarden.

Life is what you make it. Vorig jaar woonde ik nog in de VS en werkte ik als adjunct professor voor de Universiteit van Oklahoma. De reden waarom ik mijn werkvisum had opgezegd was omdat mijn partner en ik een nieuw avontuur zochten en we het culturele leven in Nederland en in Europa wilden ontdekken en verkennen.

Pagina's

Abonneren op Dans Magazine blogs