Nina Vallon laat zich met twee zelfgemaakte en uitgevoerde solo’s van twee heel verschillende kanten zien. In On the First Counterpoint lijkt Vallon het publiek te willen laten luisteren naar Bach. In een doorgaande stroom van vloeiende esthetische dans gaat ze het dialoog aan met de voortkabbelende muziek van Bach’s Contrapunctus I. Ze rolt, glijdt en draait fluweel zacht en grijpt met haar armen in de lucht alsof deze tastbaar is. Het ontbreken van een uitdrukkelijkheid in haar dans geeft de mooi gedanste solo echter beperkte zeggingskracht.
Dit in tegenstelling tot haar absurdistische en zeer conceptuele Untitled for a Carte Blanche. Droog komisch loopt ze op met een papier maché konijnenkop en blaast rustig een grote skippie bal vol met lucht. Systematisch doorklieft ze de ruimte. Al passend en metend stapt ze op haar gympjes met grote passen over het podium; één links, drie grote naar voren, en dan een rol opzij. Elke blik of beweging is een statement, een weloverwogen handeling, waarmee zij de wiskundigheid van Bach lijkt te onderstrepen.
Niet alleen de vorm van de werken, maar ook het niveau varieert. Het is mooi om te zien waar de verschillen liggen en waar de maker zich bevindt in het ontwikkelingsproces. Danseres Angelina Deck is bijvoorbeeld als performer een zeer krachtige persoonlijkheid, maar lijkt in de vormgeving van haar stuk nog aan het begin te staan. Deck danst net zoals Vallon een zelfgemaakte solo. CHACUN(E) is een rauw werk waarin zij met haar sprekende, gespierde lichaam een krachtig en dramatisch verhaal verteld. Voorafgegaan met een zeer lange periode van duisternis en muziek neemt Deck je mee in haar duizelingwekkende draaien en haar emotionele gevoelswereld op het muziekstuk Chaconne van Bach.
Gekeken op 9 juni 2013
On the First Counterpoint l Nina Vallon
Untitled for a Carte Blanche l Nina Vallon
CHACUN(E) l Angelina Deck
Well Tempered l Rianne Slenema
